Pentagrammo

user 5/10/2019 5:16:00 PM

Με την Ερασμια Μάνου βρεθήκαμε μια Κυριακή λίγο πριν ανεβει στα desks να παίξει μουσική σε ενα πολύ όμορφο χώρο, στο bar Geppeto στο Παγκράτι. Δεν την γνώριζα προσωπικά αλλά από τα πρώτα λεπτά με κέρδισε το χαμόγελο και η ζεστασιά της. Μιλησαμε για πολλά, για την πρώτη της επαφή με την μουσική, για την υπέροχη μαμά της, για την νέα της δουλειά που έρχεται σε λίγες ημέρες καί φυσικά για τον Γαλήνιο χορό, προάγγελο του καινούργιου cd της. Ελπίζω να την απολαύσετε όπως και εγώ!

Α.Λ.: Ερασμία καλησπέρα, χαίρομαι που σε γνωρίζω, βλέπω ένα νέο και δροσερό κορίτσι που όμως έχει 15 ολόκληρα χρόνια στα μουσικά δρώμενα, σίγουρα οι επιρροές σου ξεκίνησαν από πολύ μικρή, μια, και η Σοφία Βόσσου είναι η μαμά σου. Πως είναι άραγε να μεγαλώνεις και να ζεις με έναν άνθρωπο που για σένα είναι η μαμά σου αλλά για όλη την Ελλάδα είναι μεγάλη καλλιτέχνης;

Ε.Μ.: Σίγουρα έπαιξε μεγάλο ρόλο στην εξέλιξή μου καλλιτεχνικά, στον τρόπο που μελέτησα και γενικά στις επιρροές μου. Βέβαια δεν μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου χωρίς μουσική και δεν ξέρω, αν έπαιξε ρόλο η μαμά μου ή αυτό το είχα μέσα μου και κάποια στιγμή θα έβγαινε. Θυμάμαι από πολύ μικρή να είμαι σε μία διαδικασία ακούγοντας ένα τραγούδι να πηγαίνω στο πιάνο 4,5 χρονών και να προσπαθώ να το παίξω ή να το τραγουδήσω. Ήμουν μέσα σε αυτό από πολύ νωρίς και έτσι επικρότησαν σε όλο αυτό και η μαμά και ο μπαμπάς, γιατί και εκείνος είναι καλλιτεχνική φύση, γράφει, είναι συγγραφέας και με οδήγησαν σε αυτήν την κατεύθυνση. Τώρα όσο για την διαφορά της μαμάς μου και της Σοφίας Βόσσου δεν την καταλαβαίνω. Μου μιλάει ο κόσμος και φυσικά καταλαβαίνω το μεγαλείο της καλλιτεχνικά, αλλά για μένα είναι η μαμά μου. Θα την πάρω τηλέφωνο, θα πούμε τα δικά μας, θα τσακωθούμε, μια κανονική σχέση δηλαδή μητέρας-κόρης. Δεν μπορώ να σκεφτώ διαφορετικά, είναι η Σοφία και είναι η μαμά μου. Την βλέπω, την καμαρώνω, την θαυμάζω, και στην Eurovision την είχα δει στην τηλεόραση και είχα wow είναι η μαμά μου αυτή.



Α.Λ.: Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της Ερασμίας πρώτα ως άνθρωπος και μετά ως καλλιτέχνης;

Ε.Μ.: Είμαι ανυπόμονη, είμαι αέρας , δηλαδή δεν στέκομαι πουθενά εύκολα, είμαι μελαγχολική πολλές φορές , κοινωνική πολύ, θα χαιρετίσω , θα μιλήσω με τον κόσμο, αλλά στην πραγματικότητα θέλω την μοναξιά μου, τον χρόνο μου, τον χώρο μου, την ησυχία μου, τα βρίσκω πολύ καλά με τον εαυτό μου. Ιδιότροπη είμαι, τελειομανής είμαι, αγχώνω τους συνεργάτες μου, (γέλιο…) στέλνω μηνύματα στις 4,5 το πρωί ..να κάνουμε αυτό , να κάνουμε το άλλο, να τελειοποιήσουμε κάποια πράγματα, τους έχω τρελάνει γενικά, όπως έχω τρελαθεί και εγώ, ιδιαίτερα τώρα που τελειώνουμε τον νέο μου δίσκο.

Α.Λ.: Στην Ερασμία Μάνου βλέπουμε μια πολυμορφία, όσον αφορά τις ιδιότητες της στιχουργού, συνθέτης και τραγουδίστριας, τι είναι αυτό που πιστεύεις ότι σε χαρακτηρίζει περισσότερο και γιατί;

Ε.Μ.: Και DJ. Γιατί και αυτό έχει την καλλιτεχνία του. Νομίζω πως είναι όλα μαζί, είναι στιγμές που έχω δώσει τα πάντα γράφοντας ένα τραγούδι, και νιώθω ότι εκεί ανήκω , αυτό πρέπει να κάνω, ίσως γιατί δεν μου αρέσει και πολύ η έκθεση στο κοινό, να βγω να τραγουδήσω, ενώ το διασκεδάζω και το θέλω. Θέλω την αποδοχή του κόσμου την αποζητώ , έχει μια παραπάνω ευθύνη από το να κάτσεις ήρεμα στο πιάνο και να γράψεις ένα τραγούδι, δεν σε παρακολουθεί κανείς , δεν σε νοιάζει τίποτα αν είσαι βαμμένη , δεν σε νοιάζει αν είσαι στολισμένη, κάθεσαι απλά στο πιάνο σου με οτιδήποτε και με τις πιζάμες που λέει ο λόγος και βγάζεις εκείνη την ώρα την ψυχή σου. Είναι μια πολύ μοναχική στιγμή. Και ως μοναχικός άνθρωπος μου αρέσει πολύ να γράφω είτε στίχο είτε μουσική. Βεβαίως στο τραγούδι είμαι η κοινωνική Ερασμία που είπαμε πριν η οποία με γεμίζει πάρα πολύ χαρά αλλά με γεμίζει και με πάρα πολύ ευθύνη στο κομμάτι το τραγουδιστικό.

Α.Λ.: Σε όλη σου την δισκογραφική δουλειά εκτός από ερμηνεύτρια, συμμετέχεις ενεργά είτε γράφοντας στο στίχο είτε την μουσική του τραγουδιού. Ποια είναι τα ερεθίσματα και η πηγή έμπνευσης σε όλο αυτό;

Ε.Μ.: Στο συγκεκριμένο cd που είναι ολοκληρωμένη δουλειά, το ερέθισμα είναι οι στίχοι της Monique, δηλαδή, διαβάζοντας τους στίχους μου ήρθε αυτόματα η μελωδία για το τι ήθελα να πω, μάλλον τι ήθελε να πει εκείνη και εγώ να το υποστηρίξω μουσικά. Ουσιαστικά παίζω έναν δεύτερο ρόλο σε αυτό που γίνεται τώρα κατά την δική μου λογική. ‘Ένα τραγούδι είναι πάντρεμα δύο πραγμάτων. Υπάρχει περίπτωση να σε γοητεύσει η μουσική ενώ ο στίχος είναι λίγο πιο αδύναμος, ή να σε γοητεύσει ο στίχος και η μουσική να υστερεί. Πιστεύω όμως πως ένας μουσικός αν αντιμετωπίσει σοβαρούς στίχους, που λένε πράγματα, και όχι να περάσει η ώρα, πρέπει η μουσική να κάνει ένα τακ πίσω, όπως και η ερμηνεία πρέπει να κάνει πίσω, πρέπει να βγει μπροστά αυτό που λέει ο στίχος, να είναι ξεκάθαρο, αλλιώς θα είναι φλύαρο , δηλαδή πολύ φλύαρη μουσική με πολύ φλύαρο στίχο και ερμηνεία δεν θα έχει κάποιο νόημα, βγήκαν μερικοί να βγάλουν τη τρέλα τους. Εδώ όμως στην συγκεκριμένη δουλειά, προσπάθησα να είναι αφαιρετικά τα πράγματα, απλές, λιτές μελωδίες, για να βγει μπροστά ο στίχος και η φωνή που θα πει αυτά που λέει ο στίχος.

Όταν γράφω στίχους προτιμώ να γράψω σε μουσική άλλων καλλιτεχνών γιατί παίρνω έμπνευση από την μουσική τους, για το τι θέλω να πω. Εάν γράψω ένα τραγούδι εξ’ ολοκλήρου, μου βγαίνει αυτόματα, έχω σκεφτεί τι θέλω να πω σαν νόημα, βάζω μια αντίστοιχη μουσική και πάνω εκεί γράφω τον στίχο συνήθως δεύτερο, πρώτα την μουσική. Εμπνέομαι από οτιδήποτε, από εικόνες που βλέπω γύρω μου, και από βιωματικά αλλά και όχι μόνο στην συγκεκριμένη περίπτωση από τους στίχους της Monique, αλλά και οποιουδήποτε στιχουργού, ακόμα από πράγματα που με ενοχλούν, με τσαντίζουν, με προβληματίζουν. Ένα τραγούδι που έγραψα για πράγματα μου με τσάντισαν είναι το τραγούδι «Πριν μου γυρίσει το μυαλό», το έχει πει ο Χρήστος Δάντης με τον Δημήτρη Λιόλιο, ένα τραγούδι που έγραψα σε μια στιγμή που με ενοχλούσαν πολλά πράγματα , κοινωνικά πολιτικά. ‘Άλλες φορές γράφω ερωτικά, άλλες φορές γράφω άμεσα, όπως είναι τα «Ροζ Σεντόνια» που έχει στίχο απλό, άμεσο, που μιλάει για μια κοπέλα που θέλει να μείνει μόνη της, αλλά σκέφτεται τον άλλον.



Α.Λ.: Αν και με αρκετά χρόνια καλλιτεχνικής πορείας το ευρύ κοινό σε γνώρισε μέσα από το τηλεοπτικό show The Voice πιστεύεις τέτοια μουσικά reality εκπληρώνουν τα όνειρα των νέων παιδιών ; ή είναι ακόμα μια θυσία στο βωμό της τηλεθέασης;

Ε.Μ.: Δεν πιστεύω τίποτα από τα δύο. Πιστεύω πως αυτός που θα λάβει μέρος σε ένα τέτοιο παιχνίδι πρέπει να το δει χαλαρά, να πάρει τα λίγα λεπτά δημοσιότητας που του αντιστοιχούν , να το διασκεδάσει, να το εκμεταλλευτεί όσο μπορεί μετά από εκεί με όποιο αποτέλεσμα, είτε πήγε καλά είτε δεν πήγε, έτσι και αλλιώς η ιστορία έχει δείξει πως δεν παίζει κανένα ρόλο, δηλαδή στην πραγματικότητα δεν έχει να σου προσφέρει κάτι πάρα πολύ σοβαρό. Άρα πρέπει με την ίδια μη σοβαρότητα να το αντιμετωπίσεις. Θα πας θα διασκεδάσεις, θα βγεις στην τηλεόραση, θα σε ακούσει πολύς κόσμος που πριν δεν σε γνώριζε, θα χαρείς και μέχρι εκεί ,μετά με μικρά και σωστά βήματα θα προχωρήσεις, γιατί οι καριέρες δεν έχουν να κάνουν με το πόσο διάσημος είσαι και το πόσο αναγνωρίσιμος οι καριέρες έχουν να κάνουν με το πόσο αγαπάς αυτό που κάνεις. Ξέρω καλλιτέχνες που τραγουδούν 30 χρόνια και δεν τους ξέρει κανείς. ‘Αρα η τέχνη και η έκφρασή της δεν έχει να κάνει μόνο με την αναγνωρισιμότητα, υπάρχουν καλλιτέχνες που κάνουν αυτό που κάνουν χωρίς να τους γνωρίζει κανείς αλλά είναι Καλλιτέχνες.

Α.Λ.: Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε ένα νέο σου τραγούδι με τίτλο «Γαλήνιος Χορός» ένας ύμνος στην αγάπη, στον έρωτα, ένας ύμνος στην αγάπη χωρίς στερεότυπα και χωρίς περιορισμούς με ένα έντονο πρωτοποριακό θα έλεγα βίντεο, κατά του ρατσισμού και της ομοφοβίας. Πως προέκυψε και ποιο το ερέθισμα ώστε να αγγίξεις ένα τέτοιο εντός εισαγωγικών «απαγορευμένο θέμα»;



Ε.Μ.: ‘Ετσι και αλλιώς επηρεάζομαι από τα πάντα γύρω μου. Η αφορμή για να γράψω, γιατί ουσιαστικά εγώ ξεκίνησα τον στίχο αυτόν και τον ολοκλήρωσε η Monique, ήταν ένα ζευγάρι φίλων, ομοφυλόφιλων, που όταν ήμασταν ένα βράδυ έξω , εγώ μπορούσα και αγκάλιαζα άνετα τον τότε σύντροφό μου και έβλεπα τα παιδιά, που ενώ ξέρω πως στο σπίτι εκφράζονται, γιατί αγαπιούνται και έχουν πολλά χρόνια σχέση, αυτό δεν μπορούσαν να το κάνουν ,και ξαφνικά συνειδητοποιώ το πρόβλημα που βιώνουν στην Ελλάδα κυρίως, γιατί όποιος έχει ταξιδέψει στο εξωτερικό σε κάποια μέρη τουλάχιστον, δεν υπάρχει και ελπίζω και στην Ελλάδα σιγά-σιγά να λυθεί. Έτσι ένιωσα πολύ άσχημα, που ενώ ξέρω πως αυτά τα παιδιά αγαπιούνται πολύ και είναι αξιόλογοι άνθρωποι, δεν μπορούσαν να κάνουν το αυτονόητο. Δεν είπαμε να ερωτοτροπήσουν στον δρόμο, άλλωστε δεν μου αρέσει σε κανένα ζευγάρι να το βλέπω αυτό, αλλά να μπορείς να πιάσεις τον σύντροφό σου από το χέρι και να ανταλλάξεις ένα φιλί δεν νομίζω ότι είναι κακό, αντιθέτως είναι καλό και ενεργειακά και γύρω μας. Και λένε να το βλέπουν τα παιδιά; Ναι να το βλέπουν τα παιδιά, άλλωστε δεν έγινε κανείς ομοφυλόφιλος από μιμητισμό!! Προφανώς για να το θέλει κάτι συμβαίνει μέσα του και αυτή είναι η προσωπική του προσέγγιση, και προφανώς η ατάκα «ας κάνουν ότι θέλουν σπίτι τους» είναι τεράστιο λάθος, γιατί ο καθένας βέβαια κάνει ότι θέλει στο σπίτι του και στο κρεβάτι του, το θέμα είναι έξω, πρέπει να νιώθουν ελεύθεροι, να έχουν δικαίωμα χωρίς να υπάρχει κανένας να τους κατακρίνει και να τους δείχνει με το δάχτυλο. Γι’ αυτό σκέφτηκα να γράψω ένα τραγούδι που θα αναδείξει το θέμα αυτό. Η αλήθεια είναι ότι πειραματίστηκα αρκετά, είχα γράψει ένα χαρούμενο, ένα πιο dance αλλά δεν με ικανοποιούσε δεν ήθελα να βγει κάτι φθηνό ,δεν ήθελα να βγει δεύτερο ούτε ήθελα να ακουστεί στα αυτιά του κόσμου ως κίτρινο, ήθελα κάτι όπως το είχα μέσα μου τόσο απλό, τόσο αληθινό. Και νομίζω πως το καταφέραμε πάρα πολύ καλά και με την Monique, Και ο ρυθμός του είναι Βαλς, που είναι γνώριμος, άμεσος, και δημιουργεί συναισθήματα από μόνος του. Και έτσι πιστεύω τα πήγε πολύ καλά και έχει πολύ καλή εξέλιξη.

Α.Λ.: Ο «Γαλήνιος Χορός» είναι το πρώτο τραγούδι από τον νέο σου δίσκο με τίτλο «Τι να σου μοιάσει» που την μουσική έχεις γράψει εσύ και τους στίχους υπογράφει η Monique, μία νέα και ταλαντούχα ποιήτρια, πως προέκυψε αυτή η γνωριμία και τι ήταν αυτό που σε έκανε να εμπιστευτείς τους στίχους της;

Ε.Μ.: Γνωριστήκαμε τυχαία, όπως όλα τα ωραία πράγματα που γίνονται τυχαία, στο μπαρ ενός φίλου ένα βράδυ. Μιλούσαμε για τις καλλιτεχνικές μας ανησυχίες, μιλήσαμε για μουσική και στίχους, μου είπε για την σελίδα της στο fb που έχει με τους στίχους της και τα ποιήματά της και μπαίνω γυρίζοντας το βράδυ σε μια σελίδα που είναι όλα δημόσια , δεν πωλείται τίποτα από όλα αυτά και ανακαλύπτω πραγματικούς θησαυρούς. Έτσι αρχίζει μια διαδρομή και ψάχνω ένα-ένα τραγούδι μέσα από την μουσική αυτή την φορά, πως μπορούμε να το ντύσουμε, να το χτενίσουμε, γιατί η ποίηση έχει διαφορά από το στίχο. Δουλεύαμε αρκετούς μήνες μέχρι που κατασταλάξαμε στα 9 κομμάτια, 8 της Monique γιατί το ένα είναι δικό μου. Νομίζω πως είναι μια πολύ καλή δουλειά και το cd μας θα κυκλοφορήσει τον Μάϊο. Στο cd επίσης θα υπάρχει ένα ντουέτο με τίτλο τα «Παιδικά μου όνειρα» συμμετέχει η παιδική χορωδία η ορχήστρα των ανέμων (ΟΡΦ) που παίζουν μεταλλόφωνα και ξυλόφωνα και το ερμηνεύουμε ο Πασχάλης Τσαρούχας τα παιδιά και εγώ. Τα έσοδα του κομματιού αυτού θα διατεθούν για καλό σκοπό ο οποίος θα ανακοινωθεί.

Α.Λ.: Με δεδομένο ότι οι καιροί είναι δύσκολοι και η δισκογραφία έχει σταματήσει πως ένας καλλιτέχνης μπορεί να προωθήσει την δουλειά του, το έργο του, μέσω των social media και ξέροντας πως το ραδιόφωνο παίζει μόνο συγκεκριμένα τραγούδια, playlist δηλαδή, τι φταίει σε αυτό τι μπορεί να αλλάξει από εσάς τους νέους καλλιτέχνες;



Ε.Μ.: Η αλήθεια είναι πως βιώνουμε πάρα πολύ δύσκολες εποχές, νομίζω πως το τραγούδι, είναι απόλυτα γκετοποιημένο, κάποιοι άνθρωποι νομίζω πως θα υπάρχουν μέχρι να τελειώσει η πνοή τους, χωρίς να αφήνουν περιθώριο για να εξελιχθεί, να έρθουν καινούργιοι άνθρωποι, που μπορούν να δώσουν πράγματα και νομίζω ότι αυτό είναι το πρώτο εμπόδιο. Δεν λέω να αποσυρθούν ή να μην τραγουδούν αλλά λίγο χώρο στα νέα παιδιά. Το δεύτερο βασικότερο πρόβλημα όμως είναι αυτό του ραδιοφώνου, δεν περνάς, δεν είναι όπως παλιά, που ο ραδιοφωνικός παραγωγός άκουγε ένα τραγούδι, του άρεσε και το ανέβαζε, πρέπει να πληρωθεί ή να περάσει από την έγκριση του εκάστοτε διευθυντή με αποτέλεσμα σε όλα τα ραδιόφωνα να ακούμε τα ίδια και ίδια και ίδια. Είναι κουραστικό. ‘Έρχεται εδώ βέβαια το ίντερνετ που βοηθάει πάρα πολύ αλλά είναι και ευχή και κατάρα μαζί. Αν δεν υπήρχε το ίντερνετ θα υπήρχαν οι δισκογραφικές που θα μπορούσαν να πληρώσουν τις παραγωγές του κάθε νέου καλλιτέχνη, χωρίς να χρειαστεί οι ίδιοι να πληρώνουν, ενώ αντίστοιχα επειδή υπάρχει , έχεις το δικαίωμα και το βήμα να κάνεις ότι θέλεις και να κρίνει ο κόσμος το τελικό αποτέλεσμα, αφού το επικοινωνήσεις και στα social media και έχει αποδοχή από τον κόσμο, τότε δεν έχεις ανάγκη το ραδιόφωνο και στην τελική θα αναγκαστεί το ραδιόφωνο να σε παίξει, αφού θα έχει απήχηση από τον κόσμο. Δεν πιστεύω πως μπορεί να αλλάξει όλο αυτό. Θα αλλάξει μόνο όταν οι ιντερνετικοί σταθμοί, όπως ήδη συμβαίνει παίζουν ελευθέρα ότι θέλουν και ανέβουν σε ακροαματικότητα, και χωρίς κόμπλεξ θα μπορούν να παίξουν τα τραγούδια σου.

Α.Λ.: Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια και πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 20,30 χρόνια;

Ε.Μ.: Δεν μπορώ να τον φανταστώ. Ακόμα και τα όνειρά μου είναι πάρα πολύ κοντινά, δεν κάνω όνειρα μακρινά το θεωρώ μάταιο, κοιτάζω να είναι καλή η κάθε μου μέρα, η κάθε μου στιγμή όσο μπορώ και όσο μου επιτρέπεται γιατί είμαστε άνθρωποι. Θα ήθελα να είμαι ήρεμη, δεν είναι απαραίτητο να έχω οικογένεια , δεν είναι στα άμεσα σχέδιά μου, όχι ότι το απορρίπτω αλλά δεν είναι και προτεραιότητά μου. Νομίζω πως θα ήθελα να ζω εκτός Αθηνών, να έχω ένα πιανάκι να γράφω , την ηρεμία μου , τα φιλαράκια μου , τα τσιπουράκια μου, αλλά και να υπάρχω παράλληλα στην μουσική με έναν τρόπο είτε συνθετικά είτε τραγουδιστικά να μπορώ να εκφράζομαι μέσα από αυτό, και να έχω την υγειά μου.

Α.Λ.: Αυτόν τον καιρό εμφανίζεσαι κάπου που μπορούμε να σε ακούσουμε;

Ε.Μ.: Αυτόν τον καιρό δεν εμφανίζομαι πουθενά, διότι είμαι στην διαδικασία του studio, έχω δώσει όλη την ενέργειά μου εκεί που ελπίζω σε λίγες μέρες να έχει τελειώσει και ξεκινάω εντατικές πρόβες για τα live μου το καλοκαίρι σε όλη την Ελλάδα.

Α.Λ.: Να σου κάνω και την τελευταία ερώτηση, αν έχεις μια ευχή ποια θα ήταν;

Ε.Μ.: Θα ευχηθώ γενικότερα, δεν θα ευχηθώ για μένα προσωπικά, να ηρεμήσουμε λίγο, να γαληνέψουμε, να βλέπουμε τα πράγματα όχι εγωιστικά, από την δική μας πλευρά, να μπούμε ο ένας στα ρούχα του άλλου, να αγαπηθούμε όλοι λίγο καλύτερα και να χορέψουμε ένα «Γαλήνιο χορό»

Ερασμία σε ευχαριστώ πολύ για αυτήν την όμορφη κουβέντα που είχαμε, και εύχομαι να μπορείς να χορεύεις τα όνειρά σου γαλήνια!

Αγγελική Λεβέντη


Comments

Tags

Alphafreepress Posts


Share on Facebook

Image 1
Live