Pentagrammo

user 2/8/2018 4:36:00 PM

Μπορεί ο χρόνος να κυλά σα νερό και να είσαι καθημερινά στο τρέξιμο λόγω των υποχρεώσεων που διανύει ο καθένας μας, ωστόσο εμάς δεν μας πτόησε τίποτα και καταφέραμε να βρεθούμε στην εξωτική Κηφισιά με την αγαπημένη Μάγδα Βαρούχα, σε ένα ήσυχο καφέ γεμάτο ευωδιές και ωραίες μουσικές. Ήπιαμε τον καφέ μας, μιλήσαμε για τα καλλιτεχνικά της δρώμενα που ετοιμάζει σ' αυτή τη δημιουργική της περίοδο, καθώς και τις εμφανίσεις της με θέα την παλιά Αθήνα "Χαμηλόφωνα κι ακουστικά στο κέντρο της πόλης μας".
 
Α.Σ.: Μάγδα καλησπέρα. Θα ήθελα να ξεκινήσουμε τη σημερινή συνέντευξη με αφορμή τις δυο εμφανίσεις σου στο BelleVille "Χαμηλόφωνα στο Κέντρο" της Αθήνας, εκ του οποίου η μια πραγματοποιήθηκε στις 2 Φλεβάρη κι η επόμενη αναμένεται για την Παρασκευή 9 του μήνα. Θες να μας πεις περισσότερα για το τι θα απολαύσουμε σε αυτή τη μουσική παράσταση;
 
Μ.Β.: Αρχικά είναι κάτι διαφορετικό, γιατί έχουμε βάλει ως βασικό όργανο στη μπάντα το τσέλο, που παίζει η Σοφία Ευκλείδου κι έχουμε κάνει κάποιες διασκευές βασισμένες πάνω στο τσέλο και το έχω αγαπήσει γιατί δίνει και την αισθητική του σε αυτό το ακουστικό project. Παίζει ο Γιώργος Ντινάκος στις κιθάρες κι ο Αλέξης Στενάκης πιάνο και κλαρινέτο. Ο λόγος που το βγάλαμε "Χαμηλόφωνα στο Κέντρο " είναι γιατί είναι ακουστικό, δεν έχουμε κρουστά, δεν έχουμε τύμπανα, δεν έχουμε αυτή την "όμορφη φασαρία μας" αλλά κάνουμε εσωτερική φασαρία. Είναι κάτι ζεστό, ιδιαίτερο, σε έναν πολύ όμορφο χώρο που μπορούμε να περάσουμε αυτό που θέλουμε, διότι είναι ένας καινούριος χώρος στο κέντρο, μικρός, και θυμίζει σαν ένα παλιό νεοκλασικό σπίτι με παράθυρα, σε ένα παλιό σαλόνι που βλέπεις τη παλιά Αθήνα. Με τα παιδιά έχουμε κάνει μια ατμόσφαιρα οικεία κι είναι σαν να έχουμε καλέσει τους φίλους μας και να τους παίζουμε χαμηλόφωνα στο κέντρο. Κι επίσης στην παράσταση αυτή να πω ότι τις ενορχηστρώσεις και διασκευές τις έχει επιμεληθεί ο Ευρυπίδης Ζεμενίδης καθώς και την επιμέλεια του προγράμματος ο Γιώργος ο Μυζάλης.
 
Α.Σ.: Πριν λίγους μήνες σε απολαύσαμε και στο Σταυρό του Νότου στην παρουσίαση δίσκου του συγκροτήματος "Έτερον ήμισυ" όπου συμμετείχες με το τραγούδι "Νά 'ξερα που κοιμάσαι" Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία σου με τα παιδιά;
 
Μ.Β.: Αυτή η συνεργασία προέκυψε πολύ απλά με ένα μήνυμα διαδικτυακό που μου έστειλε ο Κώστας ο Ανετάκης που παίζει και κιθάρα και κάνει και τις ενορχηστρώσεις και μου λέει "Μας ενδιαφέρεις πολύ και θέλουμε να σου δώσαμε ένα κομμάτι για τον επόμενο δίσκο και με χαρά άκουσα τα τρία κομμάτια και διάλεξα αυτό που μου άρεσε πιο πολύ κι ένιωθα ότι μου ταίριαζε. Βέβαια όταν το έλαβα επειδή είναι μικρό κομμάτι, έχει δηλαδή ρεφραίν και κουπλέ,πάω, το δοκιμάζω, κι αφού το γράφω, λέω: "το δεύτερο κουπλέ"; και μου λέει..."Όχι είναι αυτό". Φυσικά και δεν είχα πρόβλημα και το αγάπησα. Είναι πολύ καλά παιδιά, εξαιρετική μπάντα, πολύ γλυκά παιδιά και καλοί άνθρωποι κι αυτό είναι πολύ σημαντικό.
 
Α.Σ.: Θέλω να μας πεις από πότε άρχισες να ασχολείσαι με τη μουσική; Η κιθάρα ήταν πάντα και παντού μαζί σου;
 
Μ.Β.: Πρέπει να γεννήθηκα με την κιθάρα μάλλον! (γέλια)
Η αλήθεια είναι ότι στο σπίτι μου είχαμε πάντα μουσική, διότι η μητέρα μου έπαιζε κιθάρα και μάλιστα είχε μάθει από μόνη της, ο αδερφός μου επίσης ήταν μουσικός και κάποια στιγμή άρχισα κι εγώ να ασχολούμαι και μ' άρεσε ολοένα και περισσότερο να ακούω, να χαζεύω και τους δικούς μου να παίζουν. Αν και ντρεπόμουν λίγο στην αρχή, μετά ξεκίνησα φωνητική γύρω στα 15 μου κι έπειτα επαγγελματικά περίπου στα 18, μόλις δηλαδή είχα τελειώσει το σχολείο. Τότε άρχισα να παίζω με τον Αλέξανδρο Χατζή σε ένα πιάνο μπαρ στη Κηφισιά και επί της ουσίας τα τρία τελευταία χρόνια έχω μπει στον χώρο επαγγελματικά. Έχουν ήδη δισκογραφηθεί κάποια κομμάτια μου,γίνονται και πιο οργανωμένες παραστάσεις, στις οποίες δεν είμαι μόνο εγώ και δύο φίλοι, αλλά υπάρχει μια ομάδα οργάνωσης γύρω από αυτό.
 
Α.Σ.: Σχεδόν όλα σου τα τραγούδια είναι γραμμένα σε μουσική και στίχους από εσένα την ίδια. Είχες αυτό το "μικρόβιο"  από μικρή να γράφεις τόσο βιωματικά στιχάκια ;
 
Μ.Β.: Ναι το είχα. Βεβαία δεν θυμάμαι από πότε ξεκίνησα να γράφω στίχο να πω την αλήθεια, ούτε μουσική, ωστόσο ήμουν μικρή και λίγο πριν τα 18 μου. Το πότε ακριβώς παραμένει άγνωστο.
 
Α.Σ.: Υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης που θαυμάζεις από τη νέα γενιά τραγουδοποιών ;
 
Μ.Β.: Δεν θεωρείται νέα γενιά θα έλεγα, αλλά η προηγούμενη φουρνιά και δεν είναι άλλη από τη Μαρία την Παπαγεωργίου. Είναι ιδιαίτερη βέβαια η Μαρία, όμως υπάρχουν και παιδιά που είναι μετά από 'μένα που είναι πολύ καλοί. Γενικώς υπάρχει μια εξέλιξη στη μουσική τα τελευταία χρόνια, καθώς κι η Παυλίνα η Βουλγαράκη είναι μέσα σε αυτές και την εκτιμώ απίστευτα κι είναι και φίλη μου.
 
Α.Σ.: Υπάρχει κάποια συνεργασία που θα ήθελες να κάνεις;
 
Μ.Β.: Εκείνος που μου έρχεται στο μυαλό είναι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, που ξέρω ότι δεν κάνει συνεργασίες (και καλά κάνει) διότι από μόνος του έχει ένα πολύ προσωπικό ύφος στα τραγούδια του. Ξέρω ότι αυτό είναι ένα όνειρο μακρινό, κι επειδή μου αρέσει να βάζω υψηλούς στόχους στη ζωή μου μέσα μου, νομίζω ότι θέλω πάρα πολύ να κάνω μια συνεργασία μαζί με τον Αλκίνοο!


 
Α.Σ.: Το γεγονός ότι μένεις εκτός Αθηνών στο όμορφο κι εξωτικό Καπανδρίτι σε έχει φρενάρει σε κάποιες συνεργασίες που πιθανόν να υλοποιούνταν αν έμενες μόνιμα Αθήνα ;
 
Μ.Β.: Όχι,γιατί οδηγάω από πολύ μικρή, οπότε έχω συνηθίσει νά 'μαι όλη την ώρα στο αυτοκίνητο και να κάνω όλες μου τις δουλειές όπου κι αν είναι αυτές. Δεν με εμποδίζει καθόλου, αντιθέτως όταν γυρίζω είναι ακριβώς αυτό που λέμε...νιώθω έμπνευση, ησυχία κι οτιδήποτε κι αν έχεις γυρνάς στον παράδεισο, ή αλλιώς στην φωλιά σου.
 
Α.Σ.: Αν αύριο μεθαύριο ήσουν στη σκηνή και τραγουδούσες θα υπήρχε κάποιος/-α καλλιτέχνης που θαυμάζεις πολύ και θα ήθελες να σε ακούσει να τραγουδάς; Αν ναι, ποιος/ -α θα ηταν;
 
Μ.Β.: Ξέρω πως αν είχε έρθει να με ακούσει η Χαρούλα Αλεξίου σίγουρα δεν θα μπορούσα να αρθρώσω λέξη! Πολλοί καλλιτέχνες θα ήταν τιμή μου να βρίσκονται σε κάποιο live μου, όμως αν πράγματι ήταν η Χαρούλα από κάτω στην οποία έχω τρομερή αδυναμία, στα κομμάτια της, στις ερμηνείες που μας έχει χαρίσει,σε αυτά που η ίδια γράφει, πιστεύω δεν θα έβγαινα ποτέ. Εκτός αν μου έλεγαν ότι ήδη έχει έρθει κι εκεί αυτομάτως θα μου κοβόταν η φωνή! Την αγαπώ και τη θαυμάζω ιδιαιτέρως όπως όλοι μας.
 
Α.Σ.: Οι γονείς σου στη αρχή όταν τους ανακοίνωσες ότι τελικά θα ασχοληθείς επαγγελματικά με το τραγούδι φοβήθηκαν λίγο; Στήριξαν αυτή την απόφαση σου;
 
Μ.Β.: Οι γονείς μου το στήριξαν και συνεχίζουν να το στηρίζουν, γιατί πάντα είχα κι έχω ακόμη τα μυαλά μου προσγειωμένα. Είναι μια διαδικασία η μουσική που εγώ προσωπικά δεν το βλέπω σαν δουλειά. Εύχομαι κάποτε να μπορώ να βιοποριστώ εξ'ολοκλήρου από τη μουσική. Ωστόσο πάντα και παράλληλα με την τρέλα της δημιουργίας και της ερμηνείας, κοιτούσα να έχω τα μυαλά μου ισορροπημένα ώστε να ξέρω ότι θα μπορώ να έχω μια άλλη δουλειά για να μπορώ να τα κάνω και τα δύο. Δηλαδή δεν έβλεπαν οι γονείς μου ότι πετάω στα σύννεφα και τα έχω παρατήσει όλα και θα κάνω μόνο αυτό. Αντιθέτως έβλεπαν ότι και στις δυσκολίες της καθημερινότητας μπορούσα να ανταπεξέλθω,γιατί και δουλειά θα είχα και τη σχολή μου την τελείωσα και παράλληλα θα έκανα κι αυτό που αγαπάω. Βέβαια δεν είναι καθόλου εύκολο να τα κάνεις αυτά παράλληλα, αλλά όταν αξίζει κάτι και το αγαπάς πολύ προσπαθείς για να το πετύχεις.
 
Α.Σ.: Κλείνοντας θέλω να μου βάλεις ιεραρχικά τι είναι εκείνο που προτιμάς περισσότερο; Να γράφεις στίχους, μουσική ή να τραγουδάς;
 
Μ.Β.: Κοίταξε να δεις...είναι τελείως διαφορετικό πράγμα η δημιουργία από την ερμηνεία, είναι εντελώς διαφορετικός ο τρόπος έκφρασης. Ειδικότερα η ερμηνεία είναι πιο δοτική και πιο επικοινωνιακή, γιατί απευθύνεσαι στον κόσμο κάτω και μάλιστα εκείνη την ώρα. Επομένως αυτό που λες πρέπει να το περάσεις και φυσικά να βγει από μέσα σου, αλλά αυτό που αισθάνεσαι πρέπει να το μεταφέρεις είναι το "όμορφο χρέος" σου για το κοινό. Όμως όταν γράφεις, γράφεις για εσένα πρώτα, είσαι πιο ελεύθερος, γεννιούνται  συναισθήματα και μετά αυτό αφού το έχεις δουλέψει, θα πρέπει να το δώσεις στο κοινό σου. Για εμένα είναι τελείως διαφορετικά πράγματα, γιατί είναι σαν να μου λες να διαλέξω το ένα από τα δύο μου χέρια κι αυτό δεν γίνεται. Και τα δυο μού είναι εξίσου χρήσιμα και δεν θα τα άλλαζα, για τον απλό λόγο ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι χωρίς αυτά.
 
Επιμέλεια άρθρου
Άννα Συργιάννη.
 



Comments

Tags

Alphafreepress Posts


Share on Facebook

Image 1
Live