Pentagrammo

user 2/20/2019 7:01:00 PM

Με τον μουσικό, συνθέτη και ερμηνευτή Αντώνη Μιτζέλο συναντηθήκαμε στον Πειραιά. Στην πόλη που γεννήθηκε, μεγάλωσε, αγαπά και ζει. Ένας ζεστός και γελαστός άνθρωπος που πραγματικά με εξέπληξε με την πληθώρα γνώσεών του σε όλους τους τομείς. Μιλήσαμε από τους θρυλικούς Τερμίτες ως και το φιλόδοξο project του την «Κιθαρωδία». Τον ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κουβέντα και ελπίζω να την απολαύσετε και εσείς.

Α.Λ.: Σαράντα χρόνια από την τεράστια καλλιτεχνική σoυ πορεία. Ένας θρύλος της μουσικής, με χιλιάδες συναυλίες, με τεράστιες επιτυχίες και συνεργασίες με καταξιωμένους ερμηνευτές. Τι κέρδισες, αν έχασες, τι έμαθες από όλα αυτά;

Α.Μ.: Δεν έχω κάνει απολογισμό ακόμα, γιατί θεωρώ ότι βρίσκομαι λίγο πριν την μέση της πορείας μου, έχουμε μέλλον ακόμα, έχω πολλές παραγωγές στο μυαλό μου, κουβαλάω μουσικές που δεν έχω γράψει, ελπίζω κάποια στιγμή να ολοκληρώσω. Κοίτα, ότι κι αν είχα πάρει το ξόδεψα είτε λίγο, είτε αν ήταν πολύ χρησιμοποιήθηκε, άρα ορθώς εισεπράχθη, εφ’ όσον εξοδεύθη. Αποθεματικό μηδέν. Περάσαμε εξαιρετικά και θέλουμε το ίδιο και για το μέλλον. Δύσκολο βέβαια, οικονομικά τουλάχιστον, ευτυχώς δεν είμαι από τους τύπους που στηρίζω το ευτυχείν σε έναν λογαριασμό τραπέζης, όποτε υπάρχει τρόπος να είσαι ευτυχής και άφραγκος.

Α.Λ.: Το πρώτο σκαλοπάτι της κατόπιν ανοδικής πορείας σας….. οι ΤΕΡΜΙΤΕΣ……πως προέκυψαν και τι ήταν αυτό που θέλατε να δώσετε στα τότε Ελληνικά δρώμενα;

Α.Μ.: Ναι το πρώτο ουσιώδες σκαλοπάτι ήταν οι Τερμίτες υπήρχαν και άλλες μπάντες πριν, αλλά αυτή ήταν η πρώτη μου επαγγελματική ενασχόληση. Μπήκα στους Τερμίτες στα 18 μου ενώ ξεκίνησα να παίζω μουσική από τα 13 μου σε άλλες μικρότερες μπάντες. Δούλευα στην Πλάκα τότε με τον Θάνο Ανδριανό, την Αλίκη Καγιαλόγλου κ.α.

Οι Τερμίτες ήρθαν σε μια εποχή που πίστευα πως είχα ωριμάσει μουσικά, αν δεν έχεις ωριμάσει μέχρι 18-20 δεν μπορείς στα 35 σου να ξεκινήσεις να γράφεις μουσική, πιστεύω θα ήταν μια ανούσια μουσική γιατί θα ήταν αλάνθαστη, θα πέρναγε μέσα από το φίλτρο της ζωής, της εμπειρίας, των σπουδών, της επαλήθευσης πάνω στις σκηνές, θα ήταν ένα αλάνθαστο και αψεγάδιαστο πράγμα, κάτι το οποίο εγώ το μισώ, το βαριέμαι αφάνταστα να ακούω τέτοιου είδους αποτέλεσμα τέχνης, ενώ σε εκείνη την ηλικία έχεις περιθώριο λάθους, που είναι και η μεγαλύτερη γοητεία, στην δουλειά μας, τα λάθη που κάνουμε. Π.χ. όταν έσκασε αυτή η σύγχρονη μουσική που ονομάστηκε ροκ για τις προηγούμενες γενιές ήταν ένα ατέλειωτο μουσικό λάθος, οι παράλληλες πέμπτες, φτωχό στην ενορχήστρωση, οι παίχτες ήταν εξαιρετικά μέτριοι, δεν ήταν δεξιοτέχνες.

Τώρα δεν επιτρέπονται τα λάθη και για να επιστρέψω στην αρχική σου ερώτηση, ναι οι Τερμίτες μου επέτρεψαν να κάνω τα μεγάλα μου μουσικά λάθη.



Α.Λ.: Πρώτος σου δίσκος ο «Αρμαγεδών» , δυστυχώς με αρνητικό ρεκόρ πωλήσεων στην Ελλάδα, ενώ χρόνια αργότερα, πήγε πολύ καλά στο εξωτερικό. Μίλησε μας γι’ αυτό.

Α.Μ.: Η πρώτη μου σημαντική παρουσία στο δίσκο Αρμαγεδών, που πιστέψαμε πως μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, το κάναμε βέβαια, όσον αφορούσε την δική μας προσωπική ενέργεια, το δικό μας όραμα, μια παγκόσμια καριέρα, με κέντρο τα χέρια, την ψυχή μας και την τελικότητά μας. Eδώ στην Ελλάδα είχε τις χειρότερες πωλήσεις σε μια εποχή που ήταν εύκολες, βέβαια δεν είχαμε και τα χρήματα να το στηρίξουμε και τελικά κυκλοφόρησε από την POLYGRAM και τον Γιάννη Πετρίδη που το πίστεψε, σε χίλια αντίτυπα από τα οποία πουλήθηκαν μόνο 300 και τα υπόλοιπα κατασχέθηκαν από την εκκλησία και καταστράφηκαν γιατί θεωρήθηκε το έργο βλάσφημο.

Αυτό βέβαια μας έκανε ένα πολύ μεγάλο καλό εμάς γιατί μετά θεωρήθηκε από όλα τα βινύλια με την μεγαλύτερη συλλεκτική αξία, και αυτό γιατί επειδή αργότερα στο εξωτερικό μετά από πολλές και μακρές διαδικασίες θεωρήθηκε σπουδαίο το έργο, χωρίς να έχουμε ιδέα εμείς και μάλιστα το πληροφορήθηκα αφού ξεκίνησε να λειτουργεί το internet, βέβαια θα μπορούσε να μας ενημερώσει η ΑΕΠΥ αν λειτουργούσε ορθώς. Και βέβαια δεν λάβαμε ποτέ μια δεκάρα ενώ είχε πουλήσει πάνω από 1-1,5 εκατομμύρια αντίτυπα.

Α.Λ.: Θα μπορούσες να ήσουνα εκατομμυριούχος!! – (γελώντας)

Α.Μ.: Θα μπορούσα να ήμουν όχι μόνο από το Αρμαγεδών αλλά και με το άλμπουμ BEYOND THE LIGHT το οποίο επίσημα είχε παγκόσμια κυκλοφορία και επιτυχία καθώς επίσης και από τους 5 δίσκους που έχω κάνει στο Τόκιο με Γιαπωνέζικη μουσική. Εγώ βέβαια δεν έχω πάρει ούτε ευρώ.

Α.Λ.: Πόσο πιστεύεις ήταν ανατρεπτική η μουσική σου πρόταση, για τις επόμενες γενιές;

Α.Μ.: Όχι δεν είμαι τόσο ψωνισμένος! Δεν κάνω τέτοιες σκέψεις, αυτό που σκέφτομαι είναι ότι, τι κουβαλάω στην πλάτη μου και τι πρέπει να βάλω, αλλά με πλήρη συνείδηση από την πρώτη στιγμή, δηλαδή από την πρώτη στιγμή που μπήκαμε να κάνουμε το Αρμαγεδών, ξέρουμε πολύ καλά τι πάμε να κάνουμε και το κάναμε με ευλάβεια και επειδή ήταν πολύ σοβαρή απόφαση το ξανάκανα μετά από 20 χρόνια εγώ, και ήταν πάλι ίδια, δηλαδή επιμένουμε στη χώρα μας, κάνουμε μουσική που αντιπροσωπεύει τη γενιά μας, και είμαστε λειτουργικοί σύμφωνα με τα δώρα που λάβαμε.

Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε πως η γενιά των προηγούμενων ήταν θεϊκή αλλά δεν αντιπροσώπευε εμάς. Και δεν είναι εγωιστικό να πω, πως προτιμώ να παίξω μια δική μου αυτοσχεδιαστική μουσική παρά ένα έργο του Μπετόβεν, γιατί, για την δική μου ψυχή εκεί υπάρχει γιατρειά, στη δημιουργία.

Α.Λ.: Πως προκύπτει αυτή η δημιουργία; Τι μικρόβιο είναι αυτό;

Α.Μ.: Η δημιουργία είναι εγγενής ιδιότητα της ψυχής, με την οποία άλλοι έχουμε επαφή και άλλοι δεν έχουνε. Τις στιγμές που επιτρέπεται στην ψυχή μας να δημιουργήσει βγαίνουν όλα αυτά. Σε επιλέγει η δημιουργία, όχι εσύ, είναι δώρο . Το δώρο βέβαια που λαμβάνει αυτή η ψυχή πρέπει να φροντίσεις να είναι ανοιχτή να δεχθεί το δώρο και να μη το διώχνει.

Α.Λ.: Πιστεύεις ότι στην σημερινή εποχή, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι μπορούν να εκπροσωπήσουν αυτό που είχες εσύ την δεκαετία 80-90;

Α.Μ.: Βέβαια υπάρχουν. Πάντα θα υπάρχουν και καλύτεροι από εμάς και με καλύτερο επίπεδο μορφώσεως μουσικά, βέβαια όσον αφορά την κοινωνική μόρφωση δεν πάμε πολύ καλά, και όσο πάμε στο θέμα της γενικής μόρφωσης η οποία είναι αυτή που σχηματίζει τις κοινωνίες και τις οικογένειες πάσχουμε, γιατί ζούμε την εποχή της ακραίας εξειδίκευσης, έτσι, τόσο λιγότερο γίνονται εύστροφοι οι άνθρωποι και αποτελεσματικοί για την κοινωνία.

Α.Λ.: Κιθαρίστας, ενορχηστρωτής, μουσικός, ερμηνευτής, σίγουρα πολυτάλαντος. Τι χαρακτηρίζει περισσότερο τον Αντώνη Μιτζέλο;

Α.Μ.: Τελευταία ναι και ερμηνευτής. Αυτό όμως που με χαρακτηρίζει είναι η σύνθεση! Το κέντρο είναι η γέννα, άρα η σύνθεση αυτό είναι.

Α.Λ.: Έχεις συνεργαστεί με ονόματα όπως : Αρβανιτάκη, Αλεξίου, Κότσιρα, Μητροπάνο, Νταλάρα, Κορκολή και τόσους άλλους τεράστιους καλλιτέχνες και παράλληλα δίνεις βήμα και σε νέα παιδιά στο χώρο και αναρωτιέμαι ποιες είναι πιο εύκολες συνεργασίες για σένα;

Α.Μ.: Δίνω από πάντα χώρο στους νέους. Με όλους όσους ανέφερες συνεργάστηκα όταν ήταν νέα παιδιά και μάλιστα στους πρώτους - πρώτους δίσκους τους, όταν αυτοί μεγαλώνουνε σαφέστατα αγαπιόμαστε αλλά δεν έχουμε λόγο να συνεργαστούμε. Στα νέα παιδιά έχω την δυνατότητα να μεταβάλω το ύφος των τραγουδιών και να τα κατευθύνω, να τα μορφώσω μουσικά, να τους μεταφέρω την αλήθεια της δόνηση της δουλειάς μας. Και αυτό είναι που με ικανοποιεί.

Α.Λ.: Τα τραγούδια που γράφεις και σημειώνουν τεράστια επιτυχία είναι από προσωπικά σου βιώματα ή κατά παραγγελία;

Α.Μ.: Ποτέ κατά παραγγελία. Μα εγώ γράφω δε γράφει άλλος. Μπορώ να γράψω ένα τραγούδι για την Αλεξίου, για τον Κότσιρα εφ’ όσον ξέρω την έκταση, τις δυνατότητες, τα κοινά σημεία που μας ενώνουν και έχουμε τελικά, κάτι κοινό να πούμε. Όχι όμως να μου πουν πάρε τόσα, και θέλω ένα τσιφτετέλι. Μακάρι να μπορούσα, θα είχα βγάλει και φράγκα. Να φανταστείς ότι μετά τον «Φύλακα Άγγελο» του Κότσιρα, που έκανε μεγάλη επιτυχία πέρασαν και 3 χρόνια για να γραφτεί το επόμενο τραγούδι, δεν εκμεταλλεύτηκα την επιτυχία. Εγώ προτιμώ να αφήνω χρόνο για να αγαπηθούν τα τραγούδια μου.

Α.Λ.: Ένας νέος καλλιτέχνης, τραγουδιστής, μουσικός, στιχουργός, πως μπορεί να αναδείξει το έργο του, και τελικά ξεχωρίζει αυτός που έχει το ανάλογο budget ή χρειάζεται χρόνος για να αναδειχθεί το ταλέντο του;

Α.Μ.: Ο κύκλος είναι στρογγυλός μόνο κάθε εποχή που κλείνει λέει ο ποιητής, δεν μπορεί να γίνονται όλα σε όλες τις εποχές. Όχι δεν μπορεί να αναδείξει το έργο του. Mάνι-μάνι δεν μπορεί να γράψει σωστά το έργο του, υπάρχουν προϋποθέσεις. Πρώτη προϋπόθεση να υπάρχει, οικονομική δυνατότητα, να έχει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό να διαθέσει πρώτα για να το δημιουργήσει, δεύτερον να το κυκλοφορήσει και τρίτον για να το κάνει γνωστό.

Aρα μιλάμε για πολύ χρήμα ή εκτός αν υποστηρίζεται από διάφορες κοινωνικές ομάδες, συλλόγους δηλαδή χορηγούς. Άλλωστε η δισκογραφία εδώ και πολλά χρόνια έχει πεθάνει, δίσκοι δεν πουλιόνται, κατά κανόνα τα ραδιόφωνα παίζουν μόνο παλαιό υλικό, ώστε έτσι δεν βοηθούν να αναδειχθούν τα νέα ταλέντα και οι δημιουργοί τους.

Α.Λ.: Το τελευταίο σου project η «Κιθαρωδία» μίλησέ μας γι΄αυτό και πως προέκυψε;

Α.Μ.: Πέρασα μια μεγάλη περίοδο χωρίς να κάνω τίποτα, μάζευα απλά πληροφορίες. Μέσα από αυτή τη συλλογή πληροφοριών, έγραφα μουσική για έγχορδα και πνευστά και σχεδόν μόνο για κλασσική μουσική, μουσική δηλαδή για ορχήστρες και μεγάλα ορχηστρικά σύνολα. Είναι μεγάλη η πρόκληση, είναι ένα βήμα μπροστά, δεν μπορείς να μένεις στα ίδια, καλλιτεχνικά πρέπει να προχωράς συνέχεια.

Σαφέστατα αγαπώ και τον λόγο, αλλά από την άλλη πλευρά ανήκω στους ανθρώπους που εννοούν την υψηλή κιθάρισιν, που έλεγαν στην αρχαία Ελλάδα την θεωρώ εξίσου σημαντική. Γι΄αυτό και το project το οποίο κινώ από το 2012 και μετά το ονομάζω « Κιθαρωδία». « Κιθαρωδία» ένα project που ποντάρω πολύ σε αυτό, είναι το μέλλον. Είναι μια προσπάθεια να ισορροπήσει ο λόγος με τη δόνηση στα ίδια δευτερόλεπτα. Aυτό μπορεί να είναι ζωντανά ένα έργο τέχνης.

 
Είναι πολύ δύσκολο, απαιτεί προσήλωση, καθαρή ζωή, καθαρή σκέψη, και πρόθεση. Η «Κιθαρωδία» είναι μια νέα θεωρεία της μουσικής, η οποία έχει να κάνει με την σύγχρονη jazz εναρμόνηση την σύγχρονη κλασσική μουσική και την αρχαία πνευματική θεώρηση της μουσικής. Όλα αυτά τα χρόνια έμαθα πώς να κινώ μια ορχήστρα, πώς να κινώ όργανα τα οποία δεν ήταν στην καθημερινότητά μου, όπως είναι τα πνευστά, και έγραψα αρκετά έργα δεν μπήκα στον πειρασμό να τα παίξω εγώ, δεν βρήκα και τον τρόπο, δηλαδή να έχω μια συμφωνική ορχήστρα δωρεάν. Είναι ακριβό σπορ αυτό. Η μουσική είναι γραμμένη για όλα τα κλασσικά όργανα, είχα ζητήσει την βοήθεια της συμφωνικής της ΕΡΤ δεν μου αρνήθηκαν βέβαια, μου είχαν δώσει την ποικίλης, που τελικά δεν ευοδώθηκε λόγω οικονομικών.

Έχω γράψει ένα συμφωνικό, μοντέρνο έργο, και για ηλεκτρική, και μπάσο, έτσι για να γουστάρω κιόλας…. βασισμένο στο λόγο της Virginia Woolf που λέγεται Orlando, αυτό μπορεί να κυκλοφορήσει γι αυτό και το λέω, είναι μεγάλη πρόκληση να μεταφέρεις τον λόγο, τις εικόνες, και τα συναισθήματα και να τα κάνεις δόνηση. Δηλαδή με την αφαίρεση του λόγου ο ακροατής να έχει τα ίδια συναισθήματα. Είναι μεγάλη πρόκληση.
Οργανώνω μάλιστα και κάποια σεμινάρια για την «Κιθαρωδία» που αφορούν και τους ανθρώπους που ασχολούνται με την μουσική, αλλά και όλους εκείνους που θέλουν να κατανοήσουν την έννοια της μουσικής . Το σεμινάριο θα γίνει στο ινστιτούτο κιθάρας GIG στην Αθήνα Ερεσού 29 & Ζωοδόχου Πηγής στα Εξάρχεια.(12-2 μ.μ.) οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή στο τηλ.: 21- 3810991.



Α.Λ.: Που μπορούμε να σε ακούσουμε; Εμφανίζεσαι κάπου αυτό το καιρό;

Α.Μ.: Ναι παίζω συνέχεια, επιλέγω να εμφανίζομαι σε μικρές σκηνές, μικρούς χώρους. Σχεδόν όλο τον χειμώνα ήμουν στο LEVEL 69 στο Μοσχάτο, ένας πολύ ωραίος και ζεστός χώρος με πάλκο, σωστά ηχητικά και φως. Τώρα ετοιμάζω περιοδεία στην επαρχία, και συγκεκριμένα το Σαββάτο 23/02 συναυλία για την υποστήριξη του συλλόγου «Φλόγα» στην Σκιάθο, στις (19-21μ.μ.) που είναι ένας σύλλογος γονιών παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια.

Επίσης το Σάββατο 23/02 στο LIVE BLIND DOG στην Σκιάθο στις (23.00)
Και το πρόγραμμα συνεχίζει..
Σαββάτο 02/03 στο ΤΕΧΝΗΣ ΔΡΩΜΕΝΑ στην Χαλκίδα
Σαββάτο 16/03 στο ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΟΥΤΙ στο Γκάζι στην Αθήνα
Σάββατο 30/03 στο ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΟΥΤΙ στο Γκάζι στην Αθήνα
Σαββάτο 04/05 στο ΖΕΜΠΙ στην Νίκαια.
Επίσης στο πρόγραμμα θα προστεθούν σύντομα και παραστάσεις με τους ΕΚΕΙΝΟΣ & ΕΚΕΙΝΟΣ με τους οποίους ως σχήμα θα κάνουμε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα το καλοκαίρι.

Α.Λ.: Ζούμε σε μια δύσκολη εποχή με πολλά προβλήματα, φτώχια , μετανάστευση, αν είχες στο χέρι σου μια ευχή ποια θα ήταν;

Α.Λ.: Να επιστρέψουμε στην εποχή που δεν υπήρχαν χρήματα. Αυτή είναι η ευχή.

Τελειώνοντας να σε ευχαριστήσω εγώ προσωπικά και εκ μέρους των αναγνωστών του #Πεντάγραμμου για την όμορφη συζήτηση και να σου ευχηθώ καλή συνέχεια σε ότι κάνεις.

Αγγελική Λεβέντη


Comments

Tags

Alphafreepress Posts


Share on Facebook

Image 1
Live