Pentagrammo

user 6/14/2018 12:24:00 PM

Η αφορμή για να μπω στο Πεντάγραμμο και να κάνω συνεντεύξεις ήταν να προσπαθώ να βρω νέους δημιουργούς, καλλιτέχνες και να τους παρουσιάζω στους αναγνώστες μας. Έτσι λοιπόν πριν από περίπου ένα χρόνο, άκουσα στο διαδίκτυο ένα κοπέλι να τραγουδάει στο Σταυρό του Νότου παρέα με το Γιάννη Χαρούλη. Με εντυπωσίασε το πόσο έμπειρος φαινόταν από το τρόπο που έπαιζε λαούτο καθώς κι η φωνή του. Έπειτα από επικοινωνία που είχα μαζί του θέλαμε να κάνουμε μια συνέντευξη για το Πεντάγραμμο. Βρεθήκαμε λοιπόν στο γνωστό κέντρο της Αθήνας, είπαμε τα μουσικά μας σχέδια και ξεκινήσαμε την ατελείωτη κουβέντα μας!
 
 Α.Σ.: Σήμερα έχουμε έναν διαφορετικό καλεσμένο που έκανε ένα ολόκληρο ταξίδι από τη πανέμορφη Κρήτη και θα μας μιλήσει στο Πεντάγραμμο για τα καινούρια του τραγούδια που ετοιμάζει, μια πολύ ωραία συνεργασία, καθώς κι έναν προσωπικό δίσκο που έχει στη μουσική του πορεία, κι αναφέρομαι στον Γιώργο Γεροντή. Γιώργο καλώς ήρθες στο Πεντάγραμμο.
 
Γ.Γ.: Καλώς σας βρήκα και καλώς ανταμωθήκαμε. Χαίρομαι που ήρθα στην Αθήνα ξανά μετά από καιρό αλλά η χαρά μου είναι ιδιαίτερη που βρίσκομαι μαζί σου γιατί μπορεί να έχουμε πιει καφέδες αλλά συνέντευξη δεν έχουμε κάνει μέχρι τώρα. (γέλια) Η αλήθεια είναι πως το περίμενα πως και πως  κι έλεγα "Ναι θα ανέβω στην Αθήνα να κάνω τη βόλτα μου, να δω φίλους και να κάνω και τη συνέντευξη, οπότε χαίρομαι πολύ που βρισκόμαστε εδώ παρέα."
 
Α.Σ.: Έχεις ήδη ενα προσωπικό δίσκο με τίτλο "Να μη νοιαστείς'' καθώς και μια συμμετοχή του Παντελή Θαλασσινού στο τραγούδι «Πικραμένα χείλη» πως προέκυψε αυτή η συνεργασία σας;
 
Γ.Γ.: Καταρχήν να πω ότι στο τραγούδι αυτό τη μουσική την έχει γράψει ο Πάρης Περισυνάκης και τους στίχους η Γιώτα Βασιλακοπούλου. Ήθελα στο δίσκο που θα κάνω να έχω μια συνεργασία με έναν τραγουδιστή πάνω απ'όλα που  να αρέσει σε'μένα. Έτσι λοιπόν όταν συζητούσαμε με τον Πάρη για το κομμάτι μου λέει: "Ποιός θα ήθελες να συμμετάσχει στο δίσκο σου; "Ποιός είναι πιο κοντά σε'μενα δηλαδή, ποιός με εκφράζει περισσότερο;" κι αμέσως σκέφτηκα το Παντελή Θαλασσινό. Αν και δεν τον γνώρισα ποτέ κι ενώ είπε ο ίδιος το τραγούδι και κυκλοφόρησε, ειδωθήκαμε μόνο στη παρουσίαση του δίσκου στο Σταυρό.
 
Α.Σ.: Πριν δύο χρόνια έγινε κι η παρουσίαση του άλμπουμ στο ΣΤΝ με πολλούς καλεσμένους. Τι συναισθήματα σου προκάλεσε αυτή η βραδιά; Ήταν όνειρο σου να υλοποιηθεί εκεί;
 
Γ.Γ.: Ήταν πράγματι όνειρο μου, παρόλο που το χώρο τον ήξερα κι ήξερα ότι παίζουν σχεδόν όλα τα ονόματα της Ελλάδος κι ειδικότερα στο "έντεχνο" είδος. Έχοντας πάει κατά καιρούς να δω άλλους καλλιτέχνες ήθελα πολύ να το ζήσω αυτό. Δεν ξέρω κατά πόσο ήμουν έτοιμος βέβαια,γιατί έλεγα να φύγω να μη φύγω. Ξαφνικά ανέβηκα στη σκηνή κι έβλεπα φώτα,κόσμο,φίλους, άγνωστους, μια ορχήστρα που περίμενε εμένα για να αρχίσω να παίζω αλλά θεωρώ ότι πήρα πολλά πράγματα κι αυτό από μόνο του αποτέλεσε μια καλή εμπειρία. Πλέον κάνω live στη Κρήτη και δεν έχω το άγχος και την αγωνία σε τόσο μεγάλο βαθμό, όσο να παίξω στο Σταυρό. Όμως το βάπτισμα του πυρός το πήρα στο Σταυρό του Νότου ανεξάρτητα με τα όσα live είχα κάνει πιο πριν στο νησί.
 
Α.Σ.: Ετοιμάζεις κάποια σχέδια αυτή τη χρονική περίοδο;
 
Γ.Γ.: Περιμένω να γραφτεί ένα τραγούδι,πιθανόν τον Ιούλη να κυκλοφορήσει σε μουσική του Νίκου Στρατάκη και στίχους του Γιάννη Θεοδωράκη.Πρώτα ο Θεός μες το καλοκαίρι θα βγει το κομμάτι κι επισήμως.
 
Α.Σ.: Κάποιος καλλιτέχνης που θαυμάζεις και θα ήθελες να συνεργαστείς μαζί του στο μέλλον;
 
Γ.Γ.: Μακάρι να παγώσει ο χρόνος βασικά,και το λέω αυτό γιατί οι περισσότεροι είναι μεγάλοι και για να αρχίσω να υλοποιώ σιγά σιγά τα σχέδια μου αυτοί θα έχουν περάσει τα εκατό. (γέλια) Από θέμα θαυμασμού θα σου πω κάτι που έχω πει επανειλημμένως σε συνεντεύξεις και στη τηλεόραση, κι είναι ο Νίκος ο Στρατάκης. Είναι κάτι που είχα πει προτού γράψουμε το τραγούδι, και τον θαυμάζω γιατί έχουμε πει πολλές κουβέντες μαζί και ξέρω ότι πάνω από όλα είναι άνθρωπος. Πέραν ότι είναι μουσικός τεραστίου επιπέδου κατ'εμέ η κουβέντα μαζί του είναι πολύ εποικοδομητική και θα πάρεις πολλά πράγματα. Ωστόσο δε σου κρύβω πως θα ήθελα να συνεργαστώ με όσους περισσότερους ανθρώπους μπορώ στη ζωή μου.
 
Α.Σ.: Κάθε Πέμπτη παίζεις στη Κρήτη στο μαγαζί "Αλλού για αλλού" και θα ήθελα να μας πεις τι είναι αυτό που μένει στο τέλος από κάθε live σου;
 
Γ.Γ.: Πρόκειται για ένα μαγαζί-προορισμός καινούριος και για'μένα, μιας κι έχουμε κάνει τρία με τέσσερα live και φυσικά θα συνεχίσουμε όλο το καλοκαίρι εκεί τις Πέμπτες να παίζουμε παρέα με τους μουσικούς μου. Στο πρόγραμμα αυτό λέμε αρκετά τραγούδια από το δίσκο, καθώς και μερικά από Πασχαλίδη, Χαρούλη, Μάλαμα, διασκευές αρκετές αλλά και Κρητικά. Επίσης λέω τον Ερωτόκριτο, γιατί πιστεύω ότι δε γίνεται να κάνεις live κι ειδικά αν είσαι από εκεί να μην το πεις. Παρόλα αυτά όταν τελειώσει η βραδιά με νοιάζει ότι κατεβαίνω από τη σκηνή, παίρνω το λαούτο κα κάθομαι έξω και παίζω. Γινόμαστε μια παρέα, κάνουν ησυχία και τραγουδάμε όλοι μαζί. Ουσιαστικά εκεί βλέπεις την επικοινωνία με το κόσμο διότι σου μιλάνε, σου ζητούν διάφορα τραγούδια και αυτό με γεμίζει πολύ περισσότερο. Άλλωστε το να είσαι στη σκηνή νιώθεις πιο αγχωμένος ενώ όταν είσαι κάτω απελευθερώνεσαι τελείως χωρίς να σε νοιάζει αν θα κάνεις λάθος.
 
Α.Σ.: Όταν τελικά σμίγουν οι παρέες...
 
Γ.Γ.: Αυτό προτιμώ να κατέβεις τον Αύγουστο να το δεις. Περιμένω να έρθεις στη Κρήτη και τότε θα σου απαντήσω. (γέλια) Είναι ωραίο συναίσθημα όταν σμίγουν οι παρέες, αν κι οι περισσότεροι από τη παρέα μου δεν ακούν τη μουσική που παίζω, οπότε όπου και να πάμε δεν έχω το όργανο στο αμάξι. Αλλά ευτυχώς με παίρνουν τηλέφωνο παρέες που είναι άνθρωποι της μουσικής, και ενώ πάμε για ένα κρασί, καταλήγουμε να πιούμε ότι υπάρχει στο μαγαζί και να παίζουμε μέχρι το πρωί.
 
Α.Σ.: Υπάρχει κάποιο μότο ζωής που θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας;
 
Γ.Γ.: Επειδή ως άνθρωπος μου αρέσει να ψάχνω στο διαδίκτυο αποφθέγματα, και διάφορα ρητά που μιλάνε για τη ζωή ώστε να βρω κάτι που με εκφράζει ένα μότο που "μιλάει" μέσα μου είναι αυτό που λέει ότι "Τα όνειρα δεν έχουν ημερομηνία λήξης! "
 
Α.Σ.: Αν σου παρουσιαζόταν μια ευκαιρία στην Αθήνα για δουλειά, ή ακόμη να παίζεις σε κάποιο μαγαζί θα ερχόσουν και θα άφηνες πίσω τη Κρήτη;

 
Γ.Γ.: Είναι κάτι το οποίο είχα στο μυαλό μου από όταν έπαιζα μόνος μου στο σπίτι. Μάλιστα το έχω σαν όνειρο και θέλω να φύγω να πάω στην Αθήνα διότι πάντα έβλεπα όλοι όσοι κάνουν πράγματα στη ζωή τους, τα κάνουν σε μια μεγαλούπολη, κι ειδικά στη πρωτεύουσα. Όμως στη Κρήτη που είμαι τώρα και συγκεκριμένα στο νομό Λασιθίου στον Άγιο Νικόλαο όπου ζω δεν μπορείς να κάνεις πολλά,αλλά με λίγη θέληση μπορείς να τα επιτύχεις. Η μόνη διαφορά είναι πως δεν σου δίνονται οι ίδιες ευκαιρίες που θα σου δοθούν σε μια μεγάλη πόλη. Μακάρι να είχα τη δυνατότητα να ανεβαίνω Αθήνα, να παίζω και να γυρίζω ώστε να ξανα είμαι στο τόπο μου.
 
Α.Σ.: Ο μπαμπάς σου ως λυράρης σε έχει βοηθήσει μουσικά; Κάτι που σου έχει πει και ακολουθείς μέχρι σήμερα.
 
Γ.Γ.: Αν τα χρωστάω σε κάποιον όλα,πέραν της μητέρας μου που με έκανε είναι ο πατέρας μου. Άλλωστε αυτός μου έβαλε το "μικρόβιο",οπότε ήθελα δεν ήθελα από τη κοιλιά της μάνας μου άκουγα μουσική. Όταν έκανε πρόβες στο σπίτι με συναδέλφους του, εγώ καθόμουν σε μια καρέκλα και τους κοιτούσα. Μετά που έφευγαν, έπαιρνα το μαντολίνο, (γύρω στα έξι να ήμουν περίπου) κι έπαιζα. Μια μέρα θυμάμαι είχαν κολλήσει κάπου στο ρυθμό, εκείνοι κι εγώ πήρα το μαντολίνο και τους λεω "Μα έτσι δε πάει;"και τους το έπαιξα. Από Κρητικά κυρίως θεωρώ πως το 99% τα έχω κληρονομήσει από εκείνον. Το 1% σίγουρα λείπει και μπορεί να μην το μάθω ποτέ. Έπειτα από μόνος μου αποφάσισα να ασχοληθώ με ένα διαφορετικό είδος μουσικής, όχι με τα Κρητικά αλλά πιο έντεχνο.
Ήταν αρκετά δύσκολο για εμένα γιατί δεν είχα ιδέα και το ξεκίνησα ολομόναχος χωρίς τη  βοήθεια κανενός. Ευτυχώς έχουν υπάρξει άνθρωποι στη ζωή μου που με εμπιστεύθηκαν και προσπαθώ να τους βγάλω ασπροπρόσωπους. Νοιώθω ότι έχω μεγάλη ευθύνη απέναντι τους και δουλεύω όσο πιο πολύ μπορώ.
 
Α.Σ.: Πως είναι μια καθημερινή σου μέρα στη Κρήτη;
 
Γ.Γ.: Καταρχήν έχω ένα ελάττωμα το οποίο είναι ότι είμαι πολύ οργανωτικός σαν άνθρωπος. Μου αρέσει να έχω ένα πρόγραμμα, όπως να σηκωθώ να πάω στη θάλασσα, να παίξω λαούτο,να δω τους φίλους μου, να βγω έξω για κρασί. Βέβαια θα προτιμούσα να έχω live κι αν άντεχα σαν οργανισμός θα ήθελα να ξενυχτάω κάθε μέρα, να παίζω και να τραγουδάω. Είναι κάτι που με γεμίζει και σαν εμπειρία που το ζω το να είσαι στο δρόμο με το αμάξι και να πηγαίνεις μακριά, να γνωρίζεις κόσμο, να βλέπεις μέρη και να βιώνεις τέτοιες εμπειρίες, είναι απλά μαγεία.
 
Α.Σ.: Εκείνο που θαυμάζω σε εσάς είναι οι μαντινάδες σας και θα ήθελα να μας αφιερώσεις μια δική σου για να κλείσουμε την όμορφη κουβέντα μας.
 
Γ.Γ.: Θα σου πω μια μαντινάδα που μιλάει για τη Κρήτη μιας και αναφερθήκαμε σε αυτήν την οποία την έχει γράψει ένας χωριανός μου γνωστός ως ΛυραροΓιάννης, κοινώς ο Γιάννης ο Βάρδας και σας την αφιερώνω μετά χαράς.
 
"Απ'τη Σητεία ως τα Χανιά
όλη η Κρήτη αξίζει
Ποιό κλώνο του βασιλικού
κόβεις και δε μυρίζει."
 
 
Α.Σ.: Γιώργο μου σε ευχαριστώ πολύ που ήρθες από το όμορφο νησί και κάναμε αυτή τη συνέντευξη για το Πεντάγραμμο και να σου ευχηθώ καλά μουσικά ταξίδια γεμάτα εμπειρίες και χαρές. Καλό καλοκαίρι να έχουμε.
 
Τραγούδι: Πικραμένα χείλη με συμμετοχή του Παντελή Θαλασσινού.
 
Επιμέλεια κειμένου
Άννα Συργιάννη 
 


Comments

Tags


Share on Facebook

Image 1
Live