Pentagrammo

user 6/20/2019 6:36:00 PM

Η Κατερίνα Δούκα, ο Λευτέρης Τσικουρίδης, ο Μανώλης Πορφυράκης και ο Χρήστος Παππάς, είναι η παρέα που από το 2012 είναι "Πλήρη Ντάξει" και γεμίζουν τον αέρα της Θεσσαλονίκης -και όχι μόνο- με μουσική από τα βάθη της ψυχής τους. Με τέσσερις δίσκους στο ενεργητικό τους, τα δικά τους τραγούδια, είναι προάγγελοι μιας μουσικής Άνοιξης που συναντάει την παράδοση και μας χτυπάει την πόρτα. Με φιλοξένησαν εγκάρδια στο "soirée" τους και τις σκέψεις τους και τους ευχαριστώ θερμά γι’ αυτό.

Συνέντευξη:

Κωνσταντίνος Χρυσανθάκης : Θα ήθελα να απευθυνθώ προσωπικά στον καθένα σας αρχικά, μαθαίνοντας έτσι κάποια στοιχεία που σας χαρακτηρίζουν, έτσι ώστε να σας γνωρίσουν και οι αναγνώστες του 5γράμμου.


Κωνσταντίνος Χρυσανθάκης : Τι πιστεύεις ότι έχεις "πάρει" από τη Θρακιώτικη μουσική παράδοση, τραγούδια της οποίας αγαπάς και ερμηνεύεις, πόσο σε έχει βοηθήσει στο τραγούδι και πόσο εύκολο είναι να ενσωματώσεις στοιχεία της και να τα εφαρμόσεις σε άλλα είδη τραγουδιού;

Κατερίνα Δούκα : Με βοήθησε σε ότι αφορά το παραδοσιακό τραγούδι. Σε διαφορετικά είδη τραγουδιού καθόλου. Αντιθέτως, έπρεπε να βρω έναν άλλο τρόπο να τοποθετήσω τη φωνή μου έτσι, ώστε να μη θυμίζει παραδοσιακό για να ερμηνεύσω ρετρό τραγούδια για παράδειγμα, ή τραγούδια της προσωπικής μου δισκογραφίας που είναι έντεχνη. Με δυσκόλεψε, αλλά θεωρώ ότι τελικά τα κατάφερα. Βρήκα τον τρόπο και ήταν τεράστιο το κέρδος τελικά, να μπορώ δηλαδή να αλλάζω τοποθέτηση φωνής ανάλογα με το είδος τραγουδιού που ερμηνεύω.

Κωνσταντίνος Χρυσανθάκης : Μαθαίνω ότι το μάθημά σου στο ΠΑΜΑΚ (στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης), είναι ιδιαίτερα αγαπητό και εμπεριστατωμένο. Πόσο δύσκολο είναι να διδάξεις ένα μουσικό είδος όπως το Ρεμπέτικο, για το οποίο δεν υπάρχουν αρκετά γραπτά στοιχεία και αναλύσεις και πολλοί μάλιστα από τους μουσικούς που το εξέφραζαν στην ακμή του, ήταν αυτοδίδακτοι; Σε ποιες πηγές βασίζεσαι κυρίως;

Λευτέρης Τσικουρίδης: Βασίζομαι στις ηχογραφήσεις και είναι το ίδιο δύσκολο με τα υπόλοιπα είδη της Ελληνικής μουσικής παράδοσης, με τα οποία ασχολούμαι. Γραπτά στοιχεία έχουμε ελάχιστα. Κυρίως τις ηχογραφήσεις έχουμε. Από εκεί και πέρα, βρίσκουμε τρόπους μέσα από τα μαθήματα, τα παιδιά αλλά κι εγώ να πετύχουμε το καλύτερο αποτέλεσμα. Αυτό γίνεται και μέσα από προσωπική μελέτη και συνεχή βελτίωση. Χρειάζονται πολλές επαναλήψεις, χρόνος, υπομονή, όπως και το να θες να δικαιολογήσεις, παρά να κατακρίνεις. Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος μαθητής να μου πει ότι κάτι είναι λάθος σ’ αυτό που ακούει. Εκεί θέλει προσοχή. Να εξετάσουμε αν είναι πράγματι λάθος. Αν επαναλαμβάνεται σε άλλα σημεία, μήπως έχει σχέση με κάτι άλλο, μήπως ταιριάζει και ο μουσικός το κάνει ηθελημένα. Έχουμε και κάποια γραπτά στοιχεία. Για παράδειγμα τώρα που ασχολούμαστε με Ανατολική Κρήτη σε ένα μάθημα, βλέπουμε τις παρτιτούρες του Καλογερίδη, στις Σητειακές κοντυλιές. Επίσης μιλάμε με ανθρώπους, παρακολουθούμε βίντεο. Το ρεμπέτικο όπως και όλα τα ιδιώματα είναι ζωντανά και μεταμορφώνονται συνέχεια, εφόσον παίζονται. Υπάρχουν βέβαια και πράγματα που δεν γράφονται κι εκεί μας δίνεται κάποια ελευθερία.

Κωνσταντίνος Χρυσανθάκης : Μια απορία που θέλω να μου λύσεις, μιας και αποτελεί μέρος της διδασκαλίας σου. Τι είναι τα Ηχογεωλογικά Τοπία;

Λευτέρης Τσικουρίδης: Τα μουσικά ιδιώματα σε μικρούς τόπους, τα οποία μοιάζουν αλλά και διαφέρουν από άλλες περιοχές. Μπορεί να λέμε για παράδειγμα μουσική της Μακεδονίας, αλλά αλλιώς ακούμε τη Γουμένισσα, αλλιώς την Αριδαία, Δράμα, Φλώρινα, άλλα όργανα έχει η κάθε περιοχή και φυσικά αυτό επηρεάζεται και από τη Γεωλογία. Διαφέρει το βουνό, από τη θάλασσα και τον κάμπο, άλλοι οι ήχοι της φύσης και άρα και οι ανάγκες που θα εξυπηρετήσει το σώμα για να αναπαράγει μουσική. Υπάρχουν κάποια αρχεία, της Δώρας Στράτου, Δόμνας Σαμίου, ντοκιμαντέρ ανά περιοχές, ιδιώματα και ανά περιόδους (Δωδεκαήμερο Δράμας, Πασχαλιάτικα Θράκης κλπ). Στο μάθημα που γίνεται στο ΠΑΜΑΚ, προσεγγίζουμε το κάθε ιδίωμα, κατανοούμε τις ιδιαιτερότητές του και προσπαθεί ο καθένας να τα εφαρμόσει στο όργανό του. Γίνονται πολλές ακροάσεις, ακόμη και χορός, τραγούδι, γράφουμε νότες, παρακολουθούμε ντοκιμαντέρ, συνεντεύξεις, ψάχνουμε για βιβλιογραφία και φυσικά γίνεται και επιτόπια έρευνα (συνεντεύξεις), στους τόπους που μελετούμε.



Κωνσταντίνος Χρυσανθάκης : Τραγούδι Ευχή - Δίσκος: Αποστολή στο διάστημα. Οι στίχοι και η μουσική είναι δικά σου. Το τραγούδι έχει στοιχεία Κρητικής μαντινάδας. Τι συγγένεια μπορεί να έχει το Ρεμπέτικο με το Κρητικό τραγούδι και πόσος Άγιος Νικόλαος (Κρήτης) απ’ όπου κατάγεσαι, υπάρχει σε σένα προσωπικά και μουσικά;

Μανώλης Πορφυράκης : Υπάρχουν και Κρητικά τραγούδια που εντάσσονται στην κατηγορία της Αστικής Λαϊκής μουσικής, όπως και τραγούδια απ’ όλη την Ελλάδα. Υπάρχουν και τα Ταμπαχανιώτικα που ουσιαστικά είναι Ρεμπέτικα τραγούδια. Το ρεμπέτικο άλλωστε έχει πάρει στοιχεία, απ’ όλη την Ελληνική παράδοση. Επίσης υπάρχουν πολλές ηχογραφήσεις ρεμπέτικης μουσικής στην Αμερική με λύρα από τον Χαρίλαο Πιπεράκη. Αγαπώ πολύ τον Άγιο Νικόλαο και την Κρήτη. Τα τελευταία 18 χρόνια όμως που παίζω μουσική, παίζω κυρίως ρεμπέτικα, παρόλο που τα πρώτα μουσικά ερεθίσματα που είχα στον Άγιο Νικόλαο από συγγενείς και φίλους δεν είχαν ιδιαίτερη σχέση με το ρεμπέτικο.

Κωνσταντίνος Χρυσανθάκης : Δίπλωμα φαγκότο, σύνθεσης, συμμετοχές σε διάφορα σχήματα και μουσικά είδη, παραστάσεις και projects με διάφορες ιδιότητες (εκτελεστής, ενορχηστρωτής, συνθέτης). Σ’ έχει κερδίσει το ρεμπέτικο και η Θεσσαλονίκη; Πόσο εύκολο είναι να γράφεις στο ύφος ενός είδους σαν το ρεμπέτικο, που παρά την προτίμηση του κόσμου, κάποιοι το θεωρούν ξεπερασμένο;

Χρήστος Παππάς : Παίζω μουσική από πολύ μικρός εμπειρικά και σπουδάζω από 11 ετών. Πριν από περίπου 20 χρόνια, όταν είχα ολοκληρώσει έναν πρώτο κύκλο σπουδών, αποφάσισα να έρθω στη Θεσσαλονίκη με αφορμή τη συνέχεια των σπουδών μου. Απόφαση πολύ σημαντική μιας και ερχόμενος από μια μικρή επαρχιακή πόλη, βρήκα εδώ πολλούς μουσικούς, να παίζουν μουσική που με ενδιέφερε. Εντάχθηκα σε πολλές παρέες, παίζοντας διάφορα όργανα. Παίζοντας πιάνο στη Σχολή Καφαντάρη για μαθήματα χορού, γνώρισα την Πόπη Σφήκα, η οποία με έβαλε στον κόσμο του performing, του χορού, installation κλπ. Έχοντας ανησυχίες για ηλεκτρονική – ηλεκτρακουστική μουσική, άρχισα να γράφω μουσική για παραστάσεις της Πόπης και έτσι προέκυψαν κι άλλες συνεργασίες. Παράλληλα συνεργαζόμουν με μπάντες, εξασκώντας τις πρώτες συνθετικές ανησυχίες μου. Αυτό έγινε από το 2005 μέχρι το 2012, που γνωρίστηκα με τους "Πλήρη Ντάξει", ιδανική στιγμή για μένα, να μπορώ να πω αυτό που θέλω με τον πιο απλό τρόπο. Με την παρέα, από ιστορίες δικές μας και φίλων μας. Σε απλά πατήματα παραδοσιακής μουσικής. Μουσικά αυτό μου είναι πιο εύκολο. Στιχουργικά μπορεί και να "δανειστώ" στοιχεία από αλλού και συνήθως γράφω απλές ιστορίες, που να ταιριάζουν με αυτό που είμαστε εμείς.


Κωνσταντίνος Χρυσανθάκης : Πόσο σημαντικό είναι για σας, το να μένετε πιστοί στον ήχο του ρεμπέτικου και γιατί;

Λευτέρης Τσικουρίδης : Αν μιλάμε για τον ήχο, παίζουμε κι εμείς "σκέτα", όπως κάνανε παλιά. Ακόμη και στο κούρδισμά μας, κουρδίζουμε στο παλιό (432HZ) και όχι το 440HZ, που είναι το καθιερωμένο από τον Β’ Παγκόσμιο και μετά. Κατά τα άλλα, μαθαίνουμε από αυτή τη μουσική. Η πιστότητα είναι σχετικά ρευστή. Και οι παλιοί, είχαν τις ελευθερίες τους μέσα στο τραγούδι. Μπορεί σ’ έναν αμανέ του Τούντα για παράδειγμα, να κάνω τα δικά μου γυρίσματα, αλλά ο Τούντας μου έχει πει τι γραμμή θέλει και που θα κινηθώ. Κλασσικό παράδειγμα το "Χαρικλάκι". Ηχογραφημένο από τη Ρίτα Αμπατζή και τη Ρόζα Εσκενάζυ το 1932 και το '34 αντίστοιχα, έχει διαφορετικό αμανέ και στις δύο εκτελέσεις, αλλά η γραμμή και τα πατήματα είναι ίδια. Όταν παίζουμε προπολεμικά ρεμπέτικα, μελετάμε τη μουσική με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να αντιλαμβανόμαστε κατά πόσο μπορούμε να προσθέσουμε ή να αφαιρέσουμε, μια τρίλια, ένα ακόρντο, ένα ποίκιλμα στη φωνή, τα οποία όμως έχουμε πάρει ήδη σαν πληροφορία από τη δισκογραφία.

Χρήστος Παππάς : Παίζουμε και κομμάτια που οι ηχογραφήσεις, δεν περιλαμβάνουν τα όργανα που έχουμε εμείς, οπότε προσαρμόζουμε το παίξιμο ανάλογα, όπως και ρόλο επίσης, παίζουν οι τονικότητες.

Κωνσταντίνος Χρυσανθάκης : Με ποιους τρόπους καταφέρνετε να μένετε πιστοί, στον ήχο και το ρεμπέτικο ιδίωμα;

Χρήστος Παππάς : Από τα 46 κομμάτια που έχουμε δισκογραφήσει, τα 39 είναι live (παίζουμε όλοι μαζί κατά την ηχογράφηση). Χρησιμοποιούμε τα "ντουζένια", δηλαδή διαφορετικό κούρδισμα από το καθορισμένο, για να αναπαράγουμε συγκεκριμένες κλίμακες και ύφος και ήχο παιξίματος. Δεν χρησιμοποιούμε ηλεκτρονικό ήχο και όλα τα τραγούδια μας είναι για την συγκεκριμένη μπάντα, εκτός από ελάχιστα στα οποία συνεργαστήκαμε με κάποιους φίλους.

Κατερίνα Δούκα : Παρόλα αυτά δεν ξεκινάμε να πούμε, αυτό που κατά καιρούς μας έχουνε πει κάποιοι, ότι γράφουμε νέα ρεμπέτικα.

Κωνσταντίνος Χρυσανθάκης : Σε κάποιες ηχογραφήσεις σας, χρησιμοποιήσατε μικρόφωνα του Νίκου Παπάζογλου. Είδατε κάποιες διαφορές;

Χρήστος Παππάς : Τα χρησιμοποιήσαμε στον τρίτο και τέταρτο δίσκο μας. Η κυριότερη διαφορά υπάρχει τώρα στον τέταρτο δίσκο (soirée). Όλα είναι μέρος μιας εξελικτικής πορείας ακόμη και η επεξεργασία ήχου. Ηχογραφήσεις τεσσάρων δίσκων στις οποίες δοκιμάζουμε διάφορα πράγματα. Τις τρεις πρώτες επιμελήθηκε ο Σπύρος Σπύρου και από την τρίτη συμμετέχει ο Χρήστος Μέγας ο οποίος επιμελείται την τέταρτη εξ’ ολοκλήρου, με την συμβολή του Σπύρου Σπύρου και του φίλου Kon Karamoutzos, ο οποίος ήρθε από Αυστραλία και έγραψε κάποιες κιθάρες.



Κωνσταντίνος Χρυσανθάκης : Το όνομα της μπάντας "πλήρη ντάξει", προέρχεται από έναν διάλογο του "Σταύρακα" με τον υπ’ αριθμόν 2 "μάγκα" του Θεάτρου Σκιών "Νώντα", ηχογραφημένο το 1935 σε μουσική Σπ. Περιστέρη και λόγια Μίνωα Μάτσα. Το διαλέξατε γιατί σας αντιπροσωπεύει σαν σχήμα που αγαπά το ρεμπέτικο, ή για την αμφιβολία που υπάρχει στον παραπάνω διάλογο (Σταύρακα – Νώντα) αν είναι όλα εντάξει ή υπάρχει πόνος και "νταλκάς" στη ζωή μας;

Λευτέρης Τσικουρίδης : Για τον πρώτο λόγο. Όταν ήρθε ο Μανώλης Πορφυράκης και ολοκληρωθήκαμε σαν μπάντα, μας προβλημάτισε το γεγονός ότι θα παίζαμε μουσική που έχει σαντούρι και βιολί, με μπουζούκι και μπαγλαμά. Τελικά είδαμε ότι λειτούργησε αυτό το εγχείρημα και έτσι νιώσαμε "πλήρεις" και ότι όλα είναι "εντάξει".

Κωνσταντίνος Χρυσανθάκης : Υπάρχει εντός και εκτός Ελλάδος ενδιαφέρον από φεστιβάλ, οργανισμούς, για το ρεμπέτικο; Σας καλούν συχνά σε εκδηλώσεις; Τι λείπει και τι πιστεύετε ότι θα μπορούσε να γίνει, προκειμένου να ακουστεί περισσότερο το ρεμπέτικο και κατά συνέπεια και η μουσική σας;

Λευτέρης Τσικουρίδης : Υπάρχει ενδιαφέρον και όπου πηγαίνουμε οι εντυπώσεις είναι καλές. Ζούμε βέβαια σε μια περίοδο υπερπληροφόρησης και έτσι εύκολα χάνουμε κι εμείς κάποια πράγματα.

Κατερίνα Δούκα : Υπάρχει τα τελευταία 2-3 χρόνια μια άνθηση του ρεμπέτικου και στην Ευρώπη. Αυτό που λείπει από την Ελλάδα, είναι να δημιουργηθεί μια σκηνή γι’ αυτή τη μουσική. Να διοργανώνονται περισσότερα Ρεμπέτικα Φεστιβάλ, μιας και υπάρχουν και τα σχήματα και το κοινό.


Χρήστος Παππάς : Είμαστε μια λαϊκή ορχήστρα που παίζει παντού. Δημιουργούμε κι εμείς βέβαια τις προϋποθέσεις-ερεθίσματα για να μας γνωρίσουν, μέσω της συχνής έκθεσής μας σαν μπάντα σε διάφορους χώρους και δημιουργώντας καινούρια τραγούδια. Συμμετείχαμε στο Φεστιβάλ Ρεμπέτικου στη Μελβούρνη, στο Rebetiko Carnival στο Λονδίνο, παίξαμε σε θέατρα στην Ουτρέχτη και στη Γάνδη, όπως και πολλοί συνάδελφοι μουσικοί αντίστοιχα, που έχουν ενεργή συμμετοχή.

Κωνσταντίνος Χρυσανθάκης : Πόσο έχουν βοηθήσει οι Δημόσιες Μουσικές σχολές – σχολεία με την ενασχόληση – γνώση των νέων με τη μουσική και τι νομίζετε πως λείπει;

Κατερίνα Δούκα : Βοήθησαν πάρα πολύ και γι΄ αυτό έχουμε τόσο καλούς και πολλούς νέους μουσικούς. Είναι ένας λόγος, που ο τρόπος που παίζεται το ρεμπέτικο και παραδοσιακό σήμερα, είναι πιο μελετημένος και ειδικευμένος απ’ ότι πριν 20 χρόνια. Είναι πολύ σημαντικό επίσης και το ότι αυτές οι μουσικές μπήκαν και στα Πανεπιστήμια.

Λευτέρης Τσικουρίδης : Πιστεύω ότι αυτό το εγχείρημα είναι ακόμη στην αρχή του. Κατά τη γνώμη μου, πρώτα θα έπρεπε να διδάσκεται η Ελληνική μουσική και μετά η Δυτική. Δυστυχώς όμως έχουμε την τάση να θεοποιούμε ότι προέρχεται από τη Δύση και να θεωρούμε τα δικά μας κάπως παρακατιανά. Και αυτό δυστυχώς συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια, παράδειγμα η περίοδος του Μεταξά. Σε αντίθεση με άλλους λαούς, όπως η Ισπανία και η Βραζιλία για παράδειγμα, οι οποίοι στηρίζουν ακόμη και την ποπ μουσική τους στην παραδοσιακή.

Κατερίνα Δούκα : Πάντως θεωρώ, ότι τώρα και στο ρεμπέτικο και στο παραδοσιακό τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα, κυρίως γιατί βγαίνουν πολλοί δεξιοτέχνες. Επίσης έχει αλλάξει η αισθητική του ήχου. Όλα τα θετικά που είπαμε καθώς και η διαδικτυακή πληροφόρηση, φέρνουν την αισθητική του ήχου πιο κοντά στην παράδοση, κάτι που παρατηρούμε ακόμη και στα πανηγύρια. Έχει αρχίσει και μειώνεται το φαινόμενο με τα πολλά "delay και βάθη" στον ήχο.



Κωνσταντίνος Χρυσανθάκης : Συνήθως η θεματολογία του ρεμπέτικου είναι οι μάγκες, ο έρωτας, εγκλήματα για τον έρωτα και άλλα, παραβατικές συμπεριφορές (ιδίως στον Μεσοπόλεμο), κοινωνικοί προβληματισμοί. Στα τραγούδια σας, βλέπουμε να ακολουθείτε τα παραπάνω και να εισάγετε κάποια ιδιαίτερα και καινούρια στοιχεία. Πείτε μου κάποια τραγούδια σας, χαρακτηριστικά για εσάς και τι αντιπροσωπεύουν.

Χρήστος Παππάς : Ο "Σταυράκης", είναι ένα τραγούδι που απαντά στην παραδοσιακή θεματολογία, βιωματικό κατά κάποιο τρόπο της Κατερίνας η οποία έγραψε και τον στίχο. Η "Ευχή" του Μανώλη, είναι ένα βιωμένο δυνατό συναίσθημα που εκφέρεται με τη μορφή τραγουδιού από τον Μανώλη, πολύ απλά, με το ιδίωμα που έχει καλλιεργήσει και λόγω της καταγωγής του από τον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης. Το "Λευτεριώ", είναι μια αλληγορία που δεν συναντάται συχνά στην αστική λαϊκή μουσική. Θα το έλεγα ίσως και δημώδες. Εδώ το βίωμα ξεκινά από τη μουσική, όταν στο σπίτι του Λευτέρη ένας φίλος παίζοντας Δραμινή λύρα, μας βοήθησε να σχηματιστεί μια μυθοπλασία. Τις περισσότερες φορές πάντως είναι βιωματικά τα τραγούδια μας. Στο τραγούδι "soirée", στο οποίο ο Μανώλης παίζει μια γραμμή "καουμπόικη" στην πρώτη χορδή, ο Λευτέρης παίζει μπουζούκι με slide, εγώ τσιμπητή κιθάρα και το λέμε με την Κατερίνα, οι στίχοι περιγράφουν έναν χαρακτήρα και είναι ένα μάζεμα από λαϊκές ιστορίες του Τσιφόρου. Μιλάει για έναν τύπο που βγαίνει από τη φυλακή συναντάει τους φίλους του, πίνουν, παίζουν τζόγο και σχεδιάζουν να κάνουν το "κόλπο" με το οποίο θα πιάσουν την καλή ή θα καταλήξουν στη φυλακή.

Κωνσταντίνος Χρυσανθάκης : Υπάρχει μέλλον και χώρος για τη μουσική με παλιότερο ύφος; Όπως αυτή που δημιουργείτε και παίζετε εσείς δηλαδή.
Λευτέρης Τσικουρίδης : Φυσικά και υπάρχει χώρος. Εμείς ξεκινήσαμε να συνεργαζόμαστε το 2012 και ήμασταν η πρώτη μπάντα (ως μπάντα με όνομα), με αυτόν τον ήχο κάτι που είχε αρκετά χρόνια να συμβεί. Υπήρχαν φυσικά παλιότερα η Αθηναϊκή και η Ρεμπέτικη Κομπανία, το Ρεμπέτικο Συγκρότημα Θεσσαλονίκης. Η διαφοροποίησή μας με τις προηγούμενες, είναι ότι γράφουμε δικά μας τραγούδια, κάτι που δεν ήταν συχνό φαινόμενο. Τώρα πλέον βλέπουμε να δημιουργούνται συνέχεια νέες μπάντες. Βγαίνουν και νέοι δίσκοι σιγά – σιγά και ελπίζουμε να πληθύνουν.

Χρήστος Παππάς : Το μεγαλύτερο ατού μας είναι ότι είμαστε παρέα. Τα έξοδα για την πρώτη μας δουλειά τα μοιραστήκαμε. Είδαμε ότι υπήρχε ανταπόκριση και αυτό μας βοήθησε για τη συνέχεια.



Κατερίνα Δούκα : Επίσης μας στήριξαν πολλοί φίλοι μας με πολλούς και διάφορους τρόπους, άνθρωποι ταλαντούχοι και αγαπημένοι, οι οποίοι πιστεύουν σε μας και τη δουλειά μας.

Χρήστος Παππάς : Είναι πάνω από 25 άτομα, που ασχολήθηκαν με διάφορους τρόπους. Η Λία Καραμπαντάκη και ο Γιώργος Χρήστογλου για παράδειγμα, επιμελήθηκαν τα artwork των τριών πρώτων άλμπουμ. Μας έδωσαν πολλές ιδέες και βοήθησαν να στήσουμε το site των "πλήρη ντάξει".

Κωνσταντίνος Χρυσανθάκης : Πείτε μας για το μέλλον του σχήματος και το "soirée" τον τελευταίο σας δίσκο.

Λευτέρης Τσικουρίδης : Μέλημά μας είναι να συνεχίσουμε σαν μπάντα για πολλά χρόνια ακόμη. Μας αρκεί να πετυχαίνουμε έστω και λίγους από τους στόχους μας, χωρίς το άγχος του χρόνου και χωρίς πίεση. Υπάρχει πολύ υλικό και έτσι έχουμε την άνεση των επιλογών, δεν βιαζόμαστε να κάνουμε καινούρια πράγματα. Πιστεύουμε πως όλα έχουν τον χρόνο τους.
Χρήστος Παππάς : Το "soirée" γράφτηκε το 2017 και η παραγωγή έγινε το 2018, μετά τα ταξίδια σε Αυστραλία και Αγγλία ξεκίνησαν οι ηχογραφήσεις, τα βίντεο και ότι άλλο αφορά τον δίσκο και το παρουσιάζουμε όπου εμφανιζόμαστε.

Κωνσταντίνος Χρυσανθάκης : Σας ευχαριστώ για τον πολύτιμο χρόνο σας, την πολύ ωραία μας συζήτηση και τα όσα ενδιαφέροντα άκουσα. Ήταν ιδιαίτερη χαρά, η συνάντησή μας. Προσωπικά και εκ μέρους του Πενταγράμμου, εύχομαι το μέλλον σας να είναι δημιουργικό, με την αγάπη που σας διακρίνει για τη μουσική.

Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον Σπύρο Μήλεση, (https://www.facebook.com/spirosmil ) για την εξαιρετικά εύστοχη φωτογραφική του ματιά.

https://www.facebook.com/plirintaxei
https://www.facebook.com/katerina.douka.9
https://www.facebook.com/lefteris.tsikouridis

Το κανάλι των Πλήρη Ντάξει στο utube:
https://www.youtube.com/channel/UCHi9FdpCmi13Pj3M8JxQ3HQ



Comments

Tags

Alphafreepress Posts


Share on Facebook

Image 1
Live